Bonum Cursum

Marzec to start sezonu nie tylko w Polsce. Cała Europa, świat budzi się z zimowego snu. Sprawdzenie umiejętności, hartu ducha nabytego w trakcie niezbyt uciążliwej zimy, która predysponowała do ciężkich i długich treningów, wypycha śmiałków do najdalszych zakątków ziemii. Podobnie miało być na Marieveld w Holandii.

Bogata historia biegu NN CPC Haga rozpoczęła się 12 kwietnia 1975 r. Oficjalnym wyścigiem o długości 15 kilometrów. Rok później dystans ten został zwiększony do półmaratonu. Ciekawostką jest, że padł tutaj rekord świata na dystansie 21km. W roku 2007 Samuel Wanjiru uzyskał czas lepszy od poprzedniego rekordzisty o blisko dwie minuty. Całość odbywa się na Malieveld, w haskim parku miejskim.

Malieveld to duży trawnik w Hadze o wymiarach 550 x 200 metrów (ponad 10 hektarów). Obszar jest chroniony jako pejzaż miejski. Malieveld służy jako miejsce pokazów, parad wojskowych (tradycja trwająca około 400 lat), targów, festiwali i wydarzeń.

Start zaplanowany na godzine czternastą w niedziele poprzedził email od organizatorów, w imieniu ich samych oraz prezydenta miasta, informujących o zagrożeniach nadchodzących w kolejnych godzinach. Finalnie postanowiono o odwołaniu imprezy głównej oraz wszystkich innych powiązanych, włącznie z expo odbywającym się na Malieveld.

Sytuacja wymagała podjęcia natychmiastowej decyzji. Wiatr w porywach osiągający 100km/h oraz duże opady wymusiły przerwanie kilkudziesięcioletniej tradycji biegowej. Moim zdaniem, bardzo słusznie. Władze biegu nie postanowiły jeszcze co dalej z niewydanymi numerami startowymi, opłatami startowymi. Pozostało oczekiwać na decyzję. Być może po raz kolejny spotkamy się właśnie w Hadze, w przyszłym roku.

Jako instytucja kultury została powołana już w 2008 roku, natomiast jej otwarcie miało miejsce dziewięć lat póżniej. Muzeum II Wojny Światowej w Gdańskuto na chwile obecną jedno z liczniej odwiedzanych przez turystów miejsc w trójmieście. 

Muzeum II Wojny Światowej zostało powołane 26.11.2008 r., a na siedzibę instytucji wybrano Gdańsk. Siedziba, zaprojektowana przez gdyńskie studio architektoniczne „Kwadrat”, powstała przy ul. Wałowej, nad Motławą, blisko historycznego centrum miasta. Muzeum zostało otwarte dla zwiedzających 23 marca 2017 r.

Muzeum za cel obrało pamięc o ofiarach oraz bohaterów wojennych. Sam budynek placówki nawiązuje swoją formą do nowoczesności, mimo to świetnie wpasowuje się w staromodną, nieopodal znajdującą się, starówkę nad Motławą. 

Muzeum II Wojny Światowej powstało w Gdańsku przy placu Władysława Bartoszewskiego, nad Motławą, blisko historycznego centrum miasta. Muzeum znajduje się w symbolicznej przestrzeni architektonicznej stanowiącej również przestrzeń pamięci – 200 metrów od historycznego budynku Poczty Polskiej w Gdańsku (…) Teren Muzeum, zajmujący powierzchnię 1700 m², dotyka od strony zachodniej Kanału Raduni, a od południowej otwiera się na szeroką panoramę Motławy. Obecnie są to obrzeża starego Gdańska, wkrótce będzie to centrum nowoczesnej dzielnicy, usytuowanej na terenach postoczniowych.

Centrum zwiedzania stanowi znajdująca się kilkanaście metrów pod ziemią wystawa, która rozrasta sie o nowe pozycje z roku na rok.

WIRTUALNY SPACER / VIRTUAL WALK…

Źródła :

1. Strona internetowa Muzeum II Wojny Światowej, https://muzeum1939.pl.
2. http://www.trojmiasto.pl, Muzeum-II-Wojny-Swiatowej.
3. Obwieszczenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 15 kwietnia 2016 r. o zamiarze i przyczynach połączenia państwowych instytucji kultury Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku oraz Muzeum Westerplatte i Wojny 1939, bip.mkidn.gov.pl.

Półwysep uformowany w połowie XIX wieku. Zlokalizowany w Gdańsku, przy ujściu rzeki do Zatoki Gdańskiej. Znajdująca się tam Wojskowa Skłądnica Tranzytowa stała się symbolem wybuchu II Wojny Światowej.

Nazwa półwyspu wowodzi się z języka niemieckiego i analogicznie oznacza Wester to „zachodni”, a platte – „płyta” (w znaczeniu: „wyspa”). Westerplatte oznacza więc „zachodnią wyspę”. Była to analogiczna nazwa dla Ostplatte, która została później wchłonięta przez ląd. Pozostaje pytanie – dlaczego zachowano nazwę niemiecką? Miało to podkreślić symbolikę miejsca…

Mimo zachowanej oryginalnej, niemieckiej nazwy, zauważalny jest akcent Polskości, biało – czerwona symbolika.

Muzeum II Wojny  Światowej w Gdańsku zorganizowało całoroczną wystawę plenerową na terenie byłego podobozu Westerplatte. Dzieje owego półwyspu przedstawiono na blisko dwustu rycin, obrazów, zdjęć. Wystawe zaprezentowano w języku polskim oraz angielskim.

Wystawa została podzielona na cztery obszary odpowiadające kolejnym etapom dziejów Westerplatte. W pierwszym z nich ukazano proces powstawania półwyspu oraz kurort, który funkcjonował tutaj do momentu zakończenia I wojny światowej. Drugi obszar został poświęcony polskiej Wojskowej Składnicy Tranzytowej istniejącej tu w okresie międzywojennym. Trzecia część koncentruje się na obronie Westerplatte we wrześniu 1939 roku, zaś w czwartej przedstawiono rolę jaką Westerplatte odgrywało w zbiorowej pamięci historycznej Polaków i w polityce władz komunistycznych w latach 1945-1989. W roku 2010 wystawę uzupełniła ścieżka edukacyjna, która dostarczając szczegółów faktograficznych przemieni zwykły spacer w rzeczywiste i świadome zwiedzanie pola bitwy. Poprowadzi ona zwiedzających śladem istniejących i nieistniejących budowli i umocnień Wojskowej Składnicy Tranzytowej (…)

Po wojnie, Westerplatte, tylko kilka lat pełniłą swoją pierwotną funkcję kąpieliska. Nieco wcześniej władze państwowe przekazały teren organowi, który zarządzał portem gdańskim. Ostatnie rodziny zostały przesiedlone, po części pod przymusem, pod koniec lat dwudziestych. Władze miasta również nie były przychylne planom powstania składnicy tranzytowej w tym miejscu. Od tamtej port Westerplatte miało tylko i wyłącznie charakter militarny, dzisiaj historyczny, dziękczynny.

Nie sposób nie wspomnieć o majorze Henryku Sucharskim, majorze piechoty Wojska Polskiego, komendant Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte w kampanii wrześniowej. Westerplatte miało wielu bohaterów, jednak jedno zdjęcie oddaje całą tą siedmiodniową zażyłość  a zarazem niepocieszenie…

Źródła : 

1.  Maria Malec: Słownik etymologiczny nazw geograficznych Polski. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 2003, s. 259.
2. https://muzeum1939.pl
3. https://kultura.trojmiasto.pl, Wystawa plenerowa na Westerplatte
4. https://historia.trojmiasto.pl/Westerplatte-kapielisko-z-ktorego-zostaly-tylko-pocztowki-n39873.html

Chyżo, co sił w nogach do Szklarskiej Poręby. Tak postanowiłem chwile przed pierwszymi, niezobowiązującymi startami w nowym roku. Jak wiadomo sezon zaczyna się dla każdego inaczej, w innym czasie. Pewne jest, że popularną granicą od lat jest ta wyznaczana przez pierwsze marcowe biegi. Kiedyś to była Maniacka Dziesiątka wokól jeziora Malta w Poznaniu. Teraz? – różnie bywa, mało kto odpoczywa po całym sezonie buegowym czy rowerowym, sezon trwa wiecznie!. Jedni wyjeżdżają aż na kraniec świata, ażeby poprawić formę a inni, jak to od wielu lat bywa udają się do Mekki biegacza na południu Polski – do miasta ducha gór, Szklarskiej Poręby. 

W pierwszej kolejnoci udałem się do Świeradowa – Zdroju z myślą o przemierzaniu tamtejszej części Głównego Szlaku Sudeckiego, lecz niestety, intensywne słońce roztopiło wierzchnia warstwę śniegu. Szlak powyżej Stogu Izerskeigo był zbyt niebezpieczny aby uskuteczniać piesze wędrówki dalej, a co dopiero bieg. Mimo to dwa akcenty ruchowe zaliczone i czas na finalna część, bazę…

W planach miałem zawitać do Szklarskiej wcześniej, odbyć dwa treningi dziennie i włączyć do tego regeneracje. Jak zaplanowałem, tak zrobiłem. Moje zdziwienie nie miało granic, kiedy obserwowałem ogrom sportowców poruszających się wzdłóż krętej drogi w stronę Harrachova. Z czasem zdałem sobie sprawę, że powodem jest bardzo intensywne oblodzenie. Sam starałem poruszać się poboczem, lecz gdy to nie było możliwe, po prostu zwalniałem. W tej kwestii nie można było zrobić nic innego, po prostu cierpliwość…

Nazajutrz korzystając z hotelowego spa zdałem sobie sprawę, że to niczym kierat, po części bezsensowne. Spakowałem sprzęt i ruszyłem dalej. W drodze powrotnej nogi zaniosły mnie jeszcze na Hale Szrenicką, tak spontanicznie. Tutaj ponownie przydały się raczki., co utwierdziło mnie w przekonaniu, że czas wracać do domu. Trening na nizinach jest jednak wygodniejszy.   🙂

Nieopodal miejscowości Gryfino w województwie zachodniopomorskim znajduję sie bardzo osobliwy pomnik przyrody. W Nowym Czarnowie, w okolicy nowego osiedla, na samym wjeździe od strony Gryfina, w miejscu gdzie czerwony szlak przecina drogę ze Szczecina do Mieszkowic. Bardzo łatwo tutaj trafić również po innych znakach informacyjnych, ciągnących się juz od Gryfina.

Legenda głosi, iz te (około) sto sosen zwyczajnych, posadzonych najprawdopodobniej w roku 1934, to zasługa magicznych mocy. Nic bardziej mylnego. Przedstawiono kilka teorii związanych z niecodziennym kształtem drzew. Najbardziej prawdopodobna głosi, że to specyficzna ingerencja człowieka, a cel tego wiąże się nieodzownie z produkcją mebli lub do celów szkutniczych. Miało by to pomóc nadać im odpowiednio, zakrzywiony kształt.

Według profesora z programu Galileo powodem niespotykanego wykrzywienia było ścięcie drzewek w wieku od 6 do 10 lat z przeznaczeniem ich na bożonarodzeniowe drzewka. Ponieważ drzewkom celowo zostawiono ostatnią dolną gałąź rosła ona dalej i z czasem przybrała charakterystyczny wykrzywiony kształt.

To słowa: Daniel Pogorzelec: Krzywy Las. gryfino.szczecin.lasy.gov.pl, 2016. [dostęp 2017-02-19]. Wydaja się one zdecydowanie bardziej przystępne, w porównaniu do pierwszej przedstawionej teorii. 

Inne teorie mówią, że drzewkom obcinano czubki tuż nad najniższą gałązką odchodzącą od głównego pnia. W ten sposób funkcję obciętego pnia przejmowała właśnie jedyna zachowana gałązka, która siłami natury, rosnąc, kierowała się na powrót w kierunku światła, czyli prostopadle do gruntu.

Źródła:

1.  Nadleśnictwo Gryfino: Krzywy Las. gryfino.szczecin.lasy.gov.pl, 3 lutego 2016. [dostęp 2017-02-19].
2. Daniel Pogorzelec: Krzywy Las. gryfino.szczecin.lasy.gov.pl, 2016. [dostęp 2017-02-19]
3.  Wrota Gryfina: Krzywy las
4. GS: W Japoni już wiedzą (…)