Polski Klub 100 Maratonów powstał jako naturalne rozwinięcie czegoś, co przez lata funkcjonowało w polskim bieganiu nieformalnie. Przez długi czas podstawą była tzw. „lista Bednarza”, czyli zestawienie osób, które ukończyły co najmniej 100 maratonów. Z czasem środowisko biegowe doszło do momentu, w którym taka statystyka przestała być tylko ciekawostką, a stała się pełnoprawnym elementem historii polskiego biegania. Formalne uporządkowanie tej idei nastąpiło podczas Konferencji PSB w Jarosławcu. Tam powołano do życia Polski Klub 100 Maratonów (100MCP).
Wraz z powołaniem 100MCP pojawiła się też potrzeba uporządkowania zasad liczenia maratonów i ultramaratonów. Środowisko samo zaczęło dostrzegać, że przy tak dużych liczbach i wieloletnich karierach konieczne jest jasne określenie reguł, aby statystyki były spójne i porównywalne. W tym celu zaplanowano stworzenie zespołu weryfikacyjnego, który ma w przyszłości potwierdzać wyniki i dbać o ich wiarygodność.
Jednocześnie klub od początku nie był tylko suchą statystyką. Jego celem stała się integracja środowiska biegaczy maratońskich, zarówno w Polsce, jak i w relacjach międzynarodowych. Nawiązywano kontakt z podobnymi klubami 100 maratonów działającymi w innych krajach, co pokazało, że jest to zjawisko globalne, a nie wyłącznie lokalna ciekawostka.
W efekcie powstał obraz bardzo specyficznej grupy ludzi. Nie są to zawodowcy w klasycznym sensie, ale osoby, dla których bieganie przestało być pojedynczym wydarzeniem, a stało się wieloletnim rytmem życia. Statystyka 100 maratonów nie opisuje tylko liczby startów, ale też sposób funkcjonowania przez dekady.
Na dzień aktualizacji listy 100MCP (stan na 31.12.2025 / początek 2026) w Polsce mamy już 257 osób, które ukończyły co najmniej 100 maratonów i ultramaratonów. To jest bardzo wąska grupa, biorąc pod uwagę skalę całego biegania amatorskiego w kraju.
Najbardziej uderzająca rzecz nadal się nie zmienia — ogromna dysproporcja płci. Wśród setkowiczów dominują mężczyźni, a kobiety stanowią tylko niewielki procent całej listy. Na szczycie pozostaje Ryszard Kałaczyński, który przekroczył już granicę ponad 1000 maratonów, co ustawia go w zupełnie innej kategorii niż klasyczne rozumienie sportu amatorskiego. Wśród kobiet najwyżej klasyfikowana jest Izabela Darowska, z wynikiem ponad 600 startów.
Widać też wyraźnie, że to nie jest grupa „młodych sportowców”. Średni wiek zawodników to okolice 60 lat, co pokazuje, że ten poziom wolumenu startów buduje się przez dekady, a nie sezon czy dwa. Najwięcej osób znajduje się w przedziale 50–70 lat, czyli w momencie życia, w którym wielu ludzi raczej ogranicza aktywność, a nie ją zwiększa.
Ciekawy jest też rozrzut wieku ekstremalnego. Najstarsi zawodnicy wciąż są aktywni i mają ponad 80 lat, a jednocześnie najmłodsi „setkowicze” potrafią mieć już ponad 150–200 maratonów w wieku około 30–40 lat. To pokazuje, że wejście do tej grupy może nastąpić bardzo wcześnie, ale utrzymanie się w niej wymaga wieloletniej konsekwencji.
Jeśli spojrzeć na całość liczb, robi się to jeszcze bardziej wyraźne. Łącznie zawodnicy z listy mają dziesiątki tysięcy ukończonych biegów. Tylko najbardziej aktywni biegacze potrafią w jednym roku startować kilkadziesiąt razy na dystansie maratonu i ultra. To nie jest klasyczny model treningowy, tylko styl życia oparty na powtarzalności.
W tle tych danych widać jeszcze jedną rzecz: ta grupa nie rośnie przypadkowo. Każdego roku dochodzą nowi zawodnicy, którzy przekraczają barierę 100 maratonów, ale jednocześnie czołówka nadal utrzymuje bardzo wysoką aktywność. To oznacza, że „stare nazwiska” nie znikają, tylko dalej budują swój wynik.
Łącznie zawodnicy z listy mają na koncie dziesiątki tysięcy ukończonych biegów. Niektórzy startują kilkadziesiąt razy rocznie na dystansie maratonu i ultra. To nie jest klasyczny model sportu, tylko długotrwały sposób funkcjonowania oparty na powtarzalności.
Co ważne, lista nie tylko rośnie, ale też się utrzymuje – nowi zawodnicy przekraczają barierę 100 maratonów, a czołówka nadal pozostaje aktywna i systematycznie powiększa swoje wyniki. Właśnie z tych danych wyłania się najprostszy wniosek: to nie jest sport jednego momentu, tylko długiego trwania. Wiek nie kończy tu aktywności a zmienia jedynie jej tempo.
Bonum Cursum 
Dodaj komentarz