W zeszły weekend trafiłem na jeden z tych biegów, które trudno ocenić samym wynikiem. Niewielka miejscowość niedaleko domu, kilka pól, trochę lasu, wiejskie drogi i atmosfera, której coraz rzadziej można doświadczyć na dużych imprezach.
Na starcie nie było tłumów. Żadnych kolejek do depozytu, przepychania się między setkami zawodników czy nerwowego szukania miejsca. Kilkudziesięciu biegaczy, znajome twarze i poczucie, że wszyscy przyjechali tu bardziej pobiegać niż ścigać się za wszelką cenę.
Lubię takie zawody. Jest w nich coś, co przypomina początki biegania amatorskiego. Mniej komercji, mniej pośpiechu, więcej zwykłej radości z ruchu. Trasa prowadziła przez spokojne okolice. Miejsca, obok których normalnie przejeżdża się samochodem bez większej uwagi. Dopiero podczas biegu widać, jak cicho jest między polami i jak dużo przestrzeni daje taki krajobraz.
Sam bieg był przyjemny. Bez wielkich sportowych emocji, ale właśnie dlatego dobrze się go wspomina. Tempo było drugorzędne. Ważniejsze okazało się to, że przez kilkadziesiąt minut można było po prostu biec i chłonąć otoczenie.
Najbardziej zapamiętałem jednak to, co działo się po przekroczeniu mety. Obok zawodów odbywał się lokalny festyn. Dzieci biegały między atrakcjami, z głośników leciała muzyka, ludzie siedzieli przy stołach i rozmawiali. Nie było wyraźnej granicy między biegaczami a mieszkańcami. Jedni i drudzy tworzyli jedną imprezę.
Coraz częściej mam wrażenie, że właśnie takie wydarzenia są najcenniejsze. Nie te największe i najbardziej medialne, ale te organizowane przez lokalne społeczności. Tam wynik schodzi na dalszy plan. Liczy się spotkanie ludzi, wspólne spędzenie czasu i poczucie, że sport jest częścią czegoś większego.
Bonum Cursum 
Dodaj komentarz