Bonum Cursum

Trasa zaczynająca się w okolicach parkingu, przy wjeździe do Doliny Chochołowskiej (Dolina Chochołowska Parking), liczy sobie niemal siedem i pół kilometra. Droga prowadząca przez Siwą Polane aż do Polany Chochołowskiej jest bardzo często pomijanym odcinkiem podróży. Jest ona wg. wielu turystów „mało atrakcyjna” co najwyraźniej tłumaczy możliwość skorzystania z dojazdu autobusem tamtejszych linii.  Prawdą jest, że wycinka drzew to mało atrakcyjny widok, nawet zimą kiedy śnieg częściowo pokrywa obalone drzewa. Nie mniej jednak jest to odcinek kultowy. Biada temu co go nie przebył. 🙂

Dalsza droga (w tym przypadku) to wciąż zielony szlak w stronę  Wyżniej Doliny Chochołowskiej, gdzie kolejno przechodzimy na szlak niebieski. W tym momencie droga zaczyna się znacząco piąć pod górę. Jest to trasa, nazwijmy ją, alternatywna. Większość turystów, ze zrozumiałych względów, wybrało by drogę szlakiem żółtym od Schroniska PTTK na Polanie Chochołowskiej. Jest to wędrówka metodą: od najniższego do najwyższego szczytu. Tak więc obierając szlak niebieski trzeba liczyć się z najmocniejszymi podejściami przez najbliższe pięć kilometrów od tego miejsca.

Z Przełęczy pod Wołowcem szlako-wskaz perfekcyjnie pokazuje dalsza część wędrówki, jednak trzeba wcześniej wspomnieć o jednym z trudniejszych miejsc na drodze do destynacji, a mianowicie trawersowaniu na ostatnich metrach pod ową przełęczą. Zwłaszcza w zimie jest to miejsce newralgiczne. Mocno oblodzona oraz zwęża się do kilkudziesięciu centymetrów. Warto tutaj o szczególna uwagę.

W lewą stronę na Wołowiec, niestety nie trafiłem dobrej pogody, wzmagający się wiatr jednak nie przeszkodził w osiągnięciu najwyższego celu tego przejścia.

Powrót tą samą drogą do Pod Wołowcem (próba przetarcia szlaku na Czerwone Wierchy, z powodu złych warunków pogodowych, nie powiodła się). Tym razem niebieski szlako – wskaz pokazuje 00:30′, kierunek Rakoń. Delikatna deniwelacja oraz kilka mało kłopotliwych podejść.

Grześ, jak na mało wyróżniający się szczyt spośród „Tatrzańskich gigantów” w okolicy, jest odwiedzany przez rzesze turystów. Jest to świetne miejsce aby zacząć swoją przygodę z turystyką pieszą w Tatrach. Od Rakonia dzieli go (patrz PTTK) około godzina marszu. Dalsza droga to zejście żółtym szlakiem na Polane Chochołowska oraz kolejno kilkukilometrowy odcinek powrotny do Kościeliska. Reasumując, trasa marszu to:

PS: Opcja dodatkowa zejściem na Słowację, gdy nogą wciąż mało. 🙂

PS II: Widoki z okolic Rakonia bezcenne…

W asyście Tatrzańskich kozic pokonuje ostatnie, oblodzone podejście na szlaku z Kuźnic w stronę Kasprowego Wierchu. Na miejscu, ubierając kolejne warstwy odzieży, spoglądam na tablice informacyjną:
Wilgotność: 98%
Wiatr:W porywach do 130km/h.

Teraz już wiem, że dalsza trasa w stronę Czerwonych Wierchów nie ma sensu. Grzecznie wracam do Schroniska na Hali Gąsienicowej, szybko coś zjadam i zbiegam dalej.
W drodze powrotnej mijam kilkoro turystów, biegacza (ochoczo zagaduje czy warto – grzecznie odradzam) :).

PS: Nie zapominajmy, że wstęp do TPN – u jak jest płatny. Ta symboliczna opłata wspomaga ogrom potrzeb. Bądźmy empatyczni, za wiele można stracić :).
PS 2: Nosal w drodze powrotnej, rzecz obowiązkowa…

Reprodukcja pochodzi z albumu: Tatry. Fotografie Tatr i Zakopanego 1859–1914.

,Znajduje w internecie opis ostatniej części szlaku na Radziejową, parafrazując: Radziejowa pod względem wyniesienia ustępuje tylko Rysą. Brzmi ciekawie, biorąc pod uwagę moje ostatnie treningi w Tatrach Wysokich to zawsze jakaś odmiana :).
Dla zainteresowanych to szczyt należący do Korony Gór Polskich, a więc przyjemne z pożytecznym (czytaj książeczka GOT).

Start w Piwnicznej, okolice Kosarzysk . Niebieski szlak pnie się dosyć stromo od zakrętu, który poprzedza przystanek autobusowy Kosarzyska (możliwość dojazdu z centrum miasteczka). Dalej prowadzi ona betonowymi płytami, wijącymi się serpentyną, od czasu do czasu zbaczający na szutrowe ścieżki. Szlakiem alternatywnym jest szlak żółty o długości ok. dziesięciu kilometrów, który startuje w Piwnicznej – Zdroju.

Pierwszy przystanek to Niemcowa. Skrzyżowanie szlaków turystycznych Beskidu Sądeckiego. Stamtąd trasa staje się znacznie prostsza. Od tej pory, czerwony szlak, delikatnie pnie się do Wielkiego Rogacza, skąd ponownie opada aby finalnie rozpocząć ośmiuset metrowy odcinek ciężkiego podejścia (Przełęcz Żłobki) pod samą Radziejową.

Ostatni kilometr rzeczywiście wyczerpujący, tutaj nie ma sensu już podbiegać…
Na trasie zupełnie nikogo, na szczycie miłe zaskoczenie. Zagorzała grupa Mtb-owców, odpoczywają również piechurzy. Kilka zdjęć i pora na powrót. Trasa porównywalna z alternatywną przedstawioną na wykresie. Niewiele zostało do tej Korony…

PS: Zazwyczaj dużo tu błota, zwłaszcza na pierwszych odcinkach trasy, tak jak lubię :).