Rok 2002. Jestem u dziadków na wsi, tam, skąd pochodzę. Mam niespełna 13 lat i cały świat wydaje się wtedy prostszy. Dziadek siedzi, czyta i rozwiązuje krzyżówki, a ja czekam na kolegów, bo przecież trzeba iść pokopać piłkę.
W tle mundial. Mecz Korea Południowa – Hiszpania. 22 czerwca, godzina 15:30. Po 120 minutach 0:0, a potem rzuty karne. Korea wygrywa 5:3 i awansuje do półfinału! Pamiętam to doskonale. Ten zachwyt, niedowierzanie i emocje. Korea! Kto by wtedy pomyślał? Hiszpania odpada, a gospodarze piszą swoją mundialową historię. Ja, młody chłopak ze wsi, chłonę to wszystko, zanim ruszę na boisko z kolegami.
Dzisiaj człowiek patrzy na tę datę i łapie się za głowę. Ponad 24 lata minęły! Dziadka nie ma już z nami od kilku lat, ale w pamięci wciąż widzę go siedzącego z gazetą, pochylonego nad krzyżówkami. Ja czekający na kolegów, on zajęty swoimi sprawami, a gdzieś w tle mundial i wielka sensacja. Niby zwyczajna scena, nic wielkiego, a dziś właśnie takie chwile mają największą wartość. Człowiek oddałby wiele, żeby jeszcze raz usiąść w tamtym pokoju, choćby tylko na jedno takie popołudnie.
A teraz mały zwrot akcji. Wchodzę do piwnicy żony, która, delikatnie mówiąc, nie jest wielką fanką piłki nożnej. Patrzę, a tam leży piłka! I co najlepsze, na niej rocznik 2002. Przypadek? Może. Ale dla mnie to jak mały wehikuł czasu. Pompka w dłoń, pompujemy ją razem z dzieciakami i ruszamy pokopać przed domem.
I tak sobie myślę, że historia zatoczyła koło. Kiedyś to ja miałem 13 lat, czekałem na kolegów i marzyłem, żeby wyjść na boisko. Dziś sam zabieram swoje dzieci. Inne czasy, inne pokolenie, ale piłka wciąż ta sama. No, może trochę bardziej wysłużona. 😉


Skomentuj