W tej przejmującej refleksji nad pierwszym rokiem bez naszych ukochanych dziadków, brak ich pocieszającej obecności uwydatnia się. Ich śmiech, mądrość i bezwarunkowa miłość wypełniły kiedyś nasze życie, tworząc cenne wspomnienia, które teraz pozostają w postaci słodko-gorzkiego echa. W miarę upływu pór roku ich nieobecność stawała się coraz bardziej namacalna, pozostawiając niezatartą pustkę w rodzinnych spotkaniach i tradycjach. Każdy kamień milowy, każde święto i spotkanie rodzinne przypominały o pustce pozostawionej przez ich odejście. Znajome ciepło ich uścisków, historie, którymi dzielili się i delikatne wskazówki, jakie oferowali, są teraz cennymi wspomnieniami i świadectwem trwałego wpływu ich obecności na nasze życie. Pomimo bólu związanego z ich nieobecnością, pocieszenie znajdujemy w trwałym dziedzictwie miłości i wartości, jakie w nas wpoili. Choć ból związany z ich nieobecnością może się utrzymywać, niesiemy dalej pochodnię ich dziedzictwa, upewniając się, że ich wpływ pozostanie integralną częścią naszego życia, nawet gdy wkraczamy w świat na zawsze zmieniony przez ich trwały wpływ. Pierwszy skok z drzewa, pierwsza pajda z masłem i pierwsze wakacje bez rodziców. Tam byliśmy razem. Im memoriam maiorum…
Bonum Cursum 
Dodaj komentarz