Była to nieplanowana przygoda, zrodzona w tej osobliwej przestrzeni między wyczerpaniem a radością po długiej nocnej zmianie. Moja zmiana dobiegła końca, gdy pierwsze promienie świtu zaczęły wychylać się zza horyzontu i zamiast udać się do domu na odpoczynek, poczułem nieoczekiwaną potrzebę zrobienia czegoś innego – czegoś spontanicznego. Postanowiłem wybrać się na wycieczkę rowerową do Trondheim, miasta znanego z bogatej historii i tętniącej życiem kultury. Mój cel: kultowa katedra Nidaros i bardzo potrzebna chłodna kawa.
Decyzja wydawała się zarówno szalona, jak i ekscytująca. Właśnie skończyłem wyczerpującą, dwunastogodzinną zmianę, ale w pomyśle, by pedałować do rana, było w tym pewna swoboda, by wiatr prowadził moje myśli, a droga prowadziła mnie, gdzie tylko zechce. Trondheim leżało około 80 kilometrów stąd, odległość, która normalnie odstraszyłaby każdego, kto miałby choćby odrobinę rozsądku, ale w tamtym momencie odległość ta wydawała się bardziej zaproszeniem niż wyzwaniem
Powietrze o poranku było rześkie, z rodzaju tych, które sprawiają, że z każdym oddechem czujesz się bardziej rozbudzony. Wskoczyłem na rower, a mój plecak w pośpiechu wypełnił się najpotrzebniejszymi rzeczami: butelką wody, przekąskami i aparatem, aby uchwycić to, co nieoczekiwane. Ulice były puste, nie licząc kilku rannych ptaszków i okazjonalnych ptaków. Świat wydawał się spokojniejszy, bardziej osobisty. Byłem tylko ja, droga i obietnica nowego doświadczenia.
Po kilku godzinach w końcu zobaczyłem w oddali miasto Trondheim. Jego kolorowe drewniane domy ciągnęły się wzdłuż rzeki Nidelva, a widok majestatycznej katedry Nidaros, stojącej wysoko i dumnie w centrum miasta, napełnił mnie nową energią. Katedra, największa średniowieczna budowla w Skandynawii, zawsze fascynowała mnie swoją gotycką architekturą i historycznym znaczeniem. To była latarnia morska, która zbliżała mnie z każdym naciśnięciem pedału. Kolejne z bucket list odhaczone 🙂
po rozkoszowaniu się widokiem i zwiedzaniu wnętrza katedry, z jej strzelistymi kolumnami i witrażami, które filtrowały światło słoneczne w kalejdoskop kolorów, poczułam nagłą ochotę na kawę. Wędrowałem wąskimi, brukowanymi uliczkami, aż znalazłem przytulną małą kawiarnię wciśniętą między dwa stare budynki. Aromat świeżo zmielonych ziaren kawy był nie do odparcia.
Zamówiłem mrożoną kawę – chłodną, mocną i dokładnie taką, jakiej potrzebowałem. Popijając kawę, siedziałam przy oknie, obserwując świat. Kawiarnia była wypełniona mieszanką mieszkańców i turystów, z których każdy był zaangażowany w swoje własne historie, ale czułem z nimi wszystkimi dziwne pokrewieństwo. Być może było to wspólne poczucie zdumienia, które Trondheim wydaje się inspirować w każdym, kto go odwiedza. tylko teraz jeszcze ten powrót 🙂 Pomysłowość przydała się.
Bonum Cursum 